1991

1991 yılına ait en net ve tek hatırladığım görüntü..

Anaokulundayım..
Önümde beyaz bir kağıda yazılmış kocaman bir ‘1991’.
İçini boyuyorum..
Yılbaşı zamanı olmalı.
Elimde rengarenk kalemlerim
91'i karşılıyorum..

Dün 13 şehit haberinde senin canın ne kadar yandı bilmiyorum ama benimki çok yandı. Konuşasım olmadı. Güzel şeylerden bahsedecektim halbuki. Sustum.. Sadece nefesim kaldı. Benim nefes almam için ölenler vardı. Nefesim ağırlaştı..
Hani rüyanda çığlık atarsın da sesini bir türlü duymazlar ya, duymadı hiç kimse içimdeki isyanı.. Kalbimin duvarlarına vurdu sesim, dışarı çıkamadı.. Kalbim ağırlaştı..
Benim kalbim atsın diye ateşe atlayanlar vardı…

 ‘13 askerden 20 yaşındaki Jandarma er Vefa Çelik…’


Benim üzerini rengarenk boyadığım yıl doğan bir bebeği şehit ettiler dün…
İçim yandı.
Renkler karardı...
Kanı damladı Vefa’nın önümdeki kağıda..
Donup kaldım.
Bebekmiş meğer daha
Kafamı kaldırıp bakamadım.
Düştü rengarenk kalemler avcumdan..
Gürültüsü kulaklarımı çınlattı.
İçim bağırdı da
Ben bağıramadım…



*Ölen tüm şehitlerimize Allah’tan rahmet, sevdiklerine sabırlar diliyorum. Hepimizin başı sağ olsun, ayrıca sağlam olsun ki buna bir dur diyecek iradeyi tartışabilelim. Hayırlı kandiller..